Niet dat je helemaal geen contact met leeftijdsgenoten meer hebt, maar wel veel minder dan vroeger, en dat terwijl je geniet van een potje voetbal of samen wat chillen. De meeste van je contacten vinden online plaats. Wat een jaar geleden met enkele uurtjes gamen begon, is ondertussen uitgegroeid tot gamesessies die makkelijk een halve dag in beslag nemen. Of beter: nacht, want wie met Amerikanen speelt, moet rekening houden met een stevig tijdsverschil. Hoe leuk dat allemaal ook is, is dit niet helemaal wat je wil: online contact ervaar je toch nog als iets anders dan een ‘echte’ vriendschap.

 

Misschien kan dit gemis wel verklaren waarom er de laatste maanden iets lusteloos ik jouw leven is geslopen. Je ouders polsen er regelmatig naar. Zij vrezen dat je een depressie hebt. Zelf heb je daar ook al eens aan gedacht. Maar het is niet dat je van niets nog kunt genieten, alleen loopt alles moeilijker, stroever. Op de website van DubbelPunt lees je over een groepstherapie voor jongvolwassenen. Eerst aarzel je. Dan beslis je dat je er niets mee te verliezen hebt en schrijf je je toch in. In het begin is het even ongemakkelijk; iedereen lijkt oogcontact te vermijden.

 

Maar we hebben voor koffie, thee en water gezorgd, en voor een plakje cake. Dat breekt het ijs. We staan stil bij ieders verwachting en maken afspraken over hoe we deze en de volgende groepsmomenten gaan aanpakken. Het doet je eigenlijk meteen al deugd om te merken dat je niet de enige jongere bent die het moeilijk vindt om zijn plek in de wereld te vinden.